sink into oblivion

มีสิ่งใดที่จะอยู่กับเราไปตลอดชีวิต

เพื่อนของเรา

พ่อแม่ของเรา

วัยของเรา

 

อีก 2 วันฉันจะมีอายุครบ 20 ปี

แม้แต่ความเป็นเด็กของฉันก็ยังถูกเวลาพรากเอาไป

ฉันลองนึกไปว่า

แล้วตอนที่ฉันตายล่ะ

จะมีสิ่งใดที่ยังอยู่กับฉัน

ทุกสิ่งในชีวิตเราจะไม่มีอะไรที่ไปกับเราตอนตายเลยเหรอ

 

ฉันชอบนั่งนึกไปว่าอีกไม่นานสิ่งที่อยู่กับเราตอนนี้ก็จะหายไป

วันที่ไปเขาดินกับครอบครัว

วันที่แอบขึ้นลิฟต์อาจารย์ตอนสมัยม.ต้น

วันที่ละสายตาจากกระดานดำเพื่อมองดอกบัวในสระตอนอยู่ม.ปลาย

พอรู้สึกตัวสิ่งเหล่านี้ก็หายไปจริงๆ

พร้อมกับความทรงจำของวันที่นั่งนึกว่าเดี๋ยววันเหล่านี้ก็จะหายไป

ทุกอย่างจึงเหมือนเกิดขึ้นเมื่อวาน...เสมอ

 

ฉันยังจำเรื่องราวในอดีตของตัวเองได้ดี

จำได้ทั้งรายละเอียดและความรู้สึก

และยังคงมีความสุขอยู่กับมัน

ฉันชอบฟังเพลงเก่าจากซาวเบาท์ที่ไม่มีใครใช้กันแล้ว

ชอบดูหนังในโรงมากกว่าโหลดจากอินเทอร์เนต(เพราะทำไม่เป็น)

ชอบเดินตลาดนัดของเก่า

ชอบอ่านหนังสือมากกว่าเล่นอินเทอร์เนต

ฉันแพ้เทคโนโลยีชั้นสูงทุกชนิดและไม่สามารถใช้โปรแกรมใดในคอมพิวเตอร์ได้(นอกจากไมโครซอฟท์เวิร์ด)

และไม่รู้สึกอยากทำได้

ในวันที่โลกหมุนด้วยแอปเปิล ไอโฟน และไฮไฟว์

ฉันกลายเป็นสัตว์ตกยุคที่ยังจมอยู่กับชีวิตที่เชื่องช้า

โลกที่หมุนช้าๆของฉันถูกโลกไฮสปีดที่นับวันจะขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆเบียดแทรก

จนบางครั้ง

.....ฉันรู้สึกไม่มีที่ยืน

 

ฉันไม่สามารถหาคำตอบได้ว่าเหตุใดฉันยังจมอยู่กับความสุขในอดีต

หรือเป็นเพราะฉันไม่เปิดใจ

หรือเป็นเพราะฉันกลัวความเปลี่ยนแปลง

ทั้งที่หากมองย้อนกลับไปในอดีต

ตัวฉันก็เปลี่ยนไปไม่น้อยเช่นกัน

 

ฉันลองนั่งนึกดูว่า

มีสิ่งใดที่จะเปลี่ยนไปแล้วฉันจะทนไม่ได้

มีสิ่งใดที่จะจากไปแล้วฉันจะทนไม่ได้

และคิดได้ว่า

ถ้าทนไม่ได้ ฉันจะตายไปงั้นหรือ ?